پرش به محتوا
خانه » نوشته ها » هلن کلر

هلن کلر

هلن آدامز کلر، نویسنده‌ای نابینا و ناشنوا که کتاب و مقاله‌های بی شماری در زمینه‌ی نابینایی، ناشنوایی، مسائل اجتماعی و حقوق زنان نوشته. اولین کتابش شرح حال زندگی خودش به نام «زندگی من» بود  که آن را در 23 سالگی به چاپ رساند.

وی 27 ژوئَن 1880 درشهر تاسکامبیا متولد شد و در 1 ژوئن 1968در ایستن در گذشت.

او در 19 ماهگی به مننژیت مبتلا شد و بینایی و شنوایی خود را از دست داد. زندگی واقعی او وقتی 7 سالش بود با ورود معلمش (سالیوان) آغاز شد. او از این روز به عنوان مهم‌ترین روزی که در زندگی به خاطر دارد، یاد می‌کند.

سالیوان با فشار دادن علامت­هایی توسط انگشتان خود، به عنوان حروف بر کف دست هلن با او ارتباط برقرار می‌کرد و از این راه برای آموزش کلمات به او استفاده می­کرد. او موفق شد تا به وسیله‌ی لمس جمله‌هایی را بخواند و با کنار هم چیدن حروف در یک لوح، جمله بسازد.

از 8 تا 10 سالگی در مؤسسه‌ی پرکینز، به یادگیری خط بریل پرداخت سپس برای آموختن صحبت کردن زیر نظر سارا فولر رفت. او همچنین لب‌خوانی از طریق لمس دهان و گلوی شخص صحبت‌کننده را یاد گرفت.

در ۱۴ سالگی در یک مدرسه‌ی ناشنوایان در نیویورک ثبت نام کرد و در ۱۶ سالگی به «مدرسه‌ی کمبریج بانوان جوان» در ماساچوست راه یافت.

کلر در 20 سالگی در کالج رادکلیف پذیرفته شد و به عنوان اولین فرد نابینا – ناشنوایی بود که از دانشگاه فارغ‌التحصیل شد. او زمانی که دانشجو بود نگارش را آغاز کرد و این حرفه را ۵۰ سال ادامه داد.

وی در تحولات سیاسی، اجتماعی و فرهنگی قرن بیستم نقش بسزایی داشت و مسائل بسیاری را مورد بحث قرار داد.

هلن کلر در 39 سالگی در فیلم صامتی در مورد زندگی خودش با عنوان رهایی ایفای نقش کرد. او هم چنین در تئاتر وودویل، در 40 سالگی به مدت دو سال بازیگری کرد.

سال ۱۹۵۰، مستندی درباره زندگی او به نام شکست ناپذیر، برنده جایزه بهترین مستند شد و خود او نیز جایزه‌ی اسکار گرفت.

Skip to content